Babia Góra – historia i przyroda
Babia Góra od wieków zachwyca swoim pięknem i tajemniczością, przyciągając podróżników, naukowców i miłośników gór. Pierwsze wzmianki o masywie pochodzą już z XV wieku i znajdują się w dziele Jana Długosza. W kolejnych stuleciach Babią Górę opisywali m.in. Marcin z Urzędowa, Andrzej Komoniecki, Stanisław Staszic oraz Hugo Zapałowicz.
Przełomowym momentem było utworzenie terenów chronionych – pierwsze rezerwaty powstały w latach 1928–1933, a Babiogórski Park Narodowy został utworzony 30 października 1954 roku. W 1977 roku park uzyskał status Rezerwatu Biosfery UNESCO, a obecnie zajmuje powierzchnię ponad 3391 ha.
Park słynie z wyjątkowej przyrody. Występuje tu około 650 gatunków roślin naczyniowych, 280 gatunków mszaków oraz ponad 1300 gatunków grzybów i porostów. Charakterystyczny jest wyraźny układ pięter roślinnych – od regla dolnego, przez lasy świerkowe i kosodrzewinę, aż po piętro alpejskie. Symbolem parku jest okrzyn jeleni, roślina występująca w Polsce wyłącznie na Babiej Górze.
Fauna obejmuje ponad 100 gatunków ptaków oraz liczne ssaki, w tym jelenie, rysie, wilki i niedźwiedzie.
Najwyższym szczytem masywu jest Diablak (1725 m n.p.m.) – najwyższy szczyt Beskidów Zachodnich i najwyższy poza Tatrami w Polsce. Ze szczytu rozciąga się imponująca panorama obejmująca Beskidy, Gorce, Tatry oraz góry Słowacji.